اهميت عطر و خوشبويي در سيره پيامبر اعظم

از نشانه هاي ديگر آراستگي، استفاده از عطريات و مواد خوشبوكننده است، كه هم عامل نشاط و روحيه خود شخص معطر است و هم به ديگران نشاط و مسرت مي بخشد.
رسول خدا(ص) آن قدر عطر و مواد خوشبوكننده بر سر و صورت خود مي زد، كه گاهي جلوه و براقي آن در موهاي سرش ديده مي شد، با مشك و عنبر خود را خوشبو مي ساخت، گاهي هم با «عود» و «غاليه» خود را معطر مي كرد.(1)
خرج كردن در اين راه بسيار پسنديده است و اسراف هم به حساب نمي آيد.
به روايت امام صادق(ع):
«كان رسول الله ينفق علي الطيب اكثر ما ينفق علي الطعام».(2)
پيامبر خدا، بيش از آنچه كه براي خوراكي و طعام خرج كند در راه عطريات خرج مي كرد.
اين است اخلاق پيامبرانه! چه عيب دارد كه بخشي از مخارج روزانه مسلمانان را، هزينه هاي بهداشتي و تميزي و آراستگي و خوشبويي او تشكيل دهد؟! امام صادق(ع) مي فرمايد:
«ما انفقت في الطيب فليس بسرف».(3)
آنچه در راه عطريات خرج كني، اسراف نيست.
پيامبر خدا(ص) هرگاه از كوچه و گذرگاهي مي گذشت، پس از عبورش، آنان كه از آن مسير مي گذشتند، از رايحه خوش برجاي مانده مي دانستند كه پيامبر از اين كوچه گذشته است! هرگاه عطري به او عرضه مي شد، از آن استفاده مي كرد و مي فرمود: بوي آن خوش است، سنگيني هم ندارد! و استفاده از بوي خوش را هميشه دوست داشت و از آن لذت مي برد.(4)
به فرموده امام صادق(ع) رسول خدا(ص) هر جمعه عطر مي زد و خود را خوشبو مي ساخت و اگر عطرياتي هم دراختيار نداشت روسري بعضي از همسرانش را آب پاشيده بر سر و روي خود مي كشيد تا خوشبو گردد.(5)
ــــــــــــــــــــــــــــــ
1- مكارم الاخلاق طبرسي ص .34
2- بحارالانوار، ج 16، ص .248
3- مكارم الاخلاق، ص 41
4- بحارالانوار، ج 16، ص .249
5- مكارم الاخلاق، ص .41